Test uzależnienia od pornografii

Jest wzorowany na Problematic Pornography Consumption Scale (PPCS-18) — skali psychometrycznej opublikowanej w 2018 roku przez Bőthe i współpracowników i zwalidowanej w kilku krajach. To czyni go użyteczną wskazówką, a nie diagnozą. Idą za tym dwa zastrzeżenia: diagnozę stawia wyłącznie wykwalifikowany specjalista, a „uzależnienie od pornografii” samo w sobie nie jest formalną diagnozą — najbliższą uznaną kategorią jest kompulsywne zaburzenie zachowań seksualnych z ICD-11. Do tego polskie stwierdzenia na tej stronie są naszym własnym przekładem, a nie zwalidowaną polskojęzyczną wersją skali.

Nie. Cały test działa w twojej przeglądarce. Nic, co klikniesz, nie jest przesyłane, zapisywane ani logowane, nie ma konta i nikt nie prosi o adres e-mail. Zamkniesz kartę i wszystko znika.

Jakieś trzy minuty. To 18 krótkich stwierdzeń, a przy każdym wybierasz, jak często dotyczyło cię ono w ostatnim półroczu.

Wyniki mieszczą się w przedziale od 18 do 126. W badaniach nad PPCS-18 za próg, od którego konsumpcję uznaje się za problematyczną, przyjmuje się 76. Wynik poniżej mniej więcej 44 wskazuje, że porno nie jest w tej chwili znaczącym problemem; od 44 do 75 widać wzorzec, przy którym wczesna reakcja się opłaca; od 76 wzwyż wynik leży w przedziale, który skala wiąże z problematyczną konsumpcją.

Wysoki wynik to wskazówka, a nie wyrok, i nie powód do paniki. Pierwsze praktyczne kroki są u prawie wszystkich takie same: postawić blokadę między sobą a decyzją podejmowaną w dziesięć sekund, liczyć trzeźwe dni, żeby postęp był widoczny, i rozpoznać sytuacje, które cię wyzwalają. Jeśli konsumpcja realnie szkodzi twoim relacjom, pracy albo zdrowiu psychicznemu, znajdź specjalistę pracującego z kompulsywnymi zachowaniami seksualnymi.